NC รักร้ายฉบับนายซิน

รักร้ายฉบับนายซิน

“นายเป็นของฉัน นี้เป็นคำสั่ง”

ต่อให้มันไม่ใช่คำสั่งจุนมยอนก็พร้อมและเต็มใจอยู่แล้ว

ในทุกวันที่อยู่ด้วยกันแม้เซฮุนจะใจร้ายกับเด็กน้อยที่เป็นน้องชายที่เป็นลูกติดของพ่อใหม่ แต่คนที่ปลอบเขาให้หยุดร้องแม้จะไม่ใช่คำพูดที่ปลอบโยนแต่ก็ด้วยการกระทำที่ทำให้เขาเข้มแข็ง และกล้าจะลุกเดินในแต่ละวันที่เลวร้าย

จุนมยอนรักเซฮุนมาก แม้รักครั้งนี้จะไม่สมควรแต่มันก็อยู่ในใจคนเป็นน้องมาโดยตลอด เซฮุนที่ดูใจร้ายแต่พอจุนมยอนมีปัญหาอะไร เซฮุนคนนี้ก็เป็นคนยืนมือมาช่วยเสมอ

เข็มขัดหนังสีดำที่รัดข้อมือนั้นไว้แน่นกับกรงเหล็กของหัวเตียงทำให้จุนมยอนหนีไปไหนไม่ได้จากพันธนาการรักนี้ แต่จุนมยอนก็พร้อมเต็มใจหากคืนนี้ตนจะต้องตกเป็นของคนใจร้ายคนนี้

ใบหน้าหวานที่ฟุบลงกับหมอนที่วางอยู่ แต่บั้นท้ายขาวที่ตอนนี้ไร้กางเกงมาปกปิดมันช่างล่อตาล่อใจคนเป็นพี่ให้คิดไม่ดีไม่ร้าย เซฮุนใช้นิ้วมือสัมผัสก้นนิ่มนั้นก่อนจะลงมือตีเข้าไปเต็มๆจนเกิดรอยแดงเป็นฝ่ามือ

“เพี้ยะ!!”

“อ๊ะ!!”ร่างบางเจ็บจนเอามือจิกกรงเหล็กอย่างแน่น

จุนมยอนไม่กล้าเงยหน้ามามองดูอะไรเพราะแค่นี้ก็เขินอายมากพอแล้ว ก่อนจะต้องเผลอหวีดร้องเมื่อสัมผีสความรู้สึกเจ็บที่ช่องทางรักของตนเมื่อนิ้วมือของเซฮุนที่ยาวมันกำลังสอดแทรกเข้ามาในช่องทางนี้

“อื้อ เจ็บ”จุนมยอนกัดฟันทนก่อนที่นิ้วมือนั้นจะแช่ค้างไว้ในช่องทางรักไม่ยอมขยับไปไหน

เซฮุนสังเกตตลอดว่าจุนมยอนจิกนิ้วแน่นมือตนแทรกนิ้วเข้าไป จนตอนนี้ท่าทางว่าเด็กน้อยจะเริ่มปรับตัวได้ เซฮุนจึงเริ่มสอดนิ้วที่สองเข้าไป จุนมยอนเริ่มดิ้นหนี แต่เซฮุนต้องลงไปจูบปลอบก่อนจะเลียใบหูเมื่อตนต้องเริ่มขยับนิ้วมือให้ช่องทางรักขยายเพื่อจะรองรับสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”จุนมยอนเชิดหน้าขึ้นร้องทุกครั้งที่นิ้วมือนั้นไปโดนจุดกระสันของตนเอง เซฮุนไปรอช้าที่จะรัวนิ้วมือ ใส่ช่องทางนั้นเพื่อให้รางวัลเด็กน้อยของเขาที่ไม่ดื้อ

“พี่จ๋า หนูปวดฉี่”จุนมยอนหอบครางเมื่อตนใกล้ถึงฝั่งฝัน

“หนูไม่ได้ปวดฉี่ เขาเรียกว่าเสร็จ”

จุนมยอนพยักหน้ารับ ก่อนจะเชิดหน้าครางหนักขึ้นมือปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนเต็มเตียงนอน จนร่างบางฟุบตัวลงนอนราบกับเตียง

เซฮุนปลดกางเกงตนเองลงเมื่อคิดว่าตอนนี้ช่องทางนี้คงพร้อมสำหรับเขาแล้ว จุนมยอนที่ยังคงเหนื่อยล้าแค่ปรือตามองก่อนจะพบว่าแก่นกายใหญ่นั้นที่ตนพึ่งเคยเห็นกำลังถูวนรอบๆก้นของตนเอง

จุนมยอนพยายามโก่งสะโพกของตนให้ลอยขึ้นมาจากเตียงเพื่อบริการให้พี่ชายตนถึงที่

“นายจะไม่ขัดขืนอะไรฉันหน่อยเหรอ”เซฮุนจ่อแกนกายรอที่ช่องทางรักนั้น

“ไม่ครับ”จุนมยอนส่ายหน้า

“เพราะผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร ตอนนี้ผมจะเป็นหนึ่งเดียวกับคนที่ผมรัก”

“ผมดีใจนะครับ ที่พี่จะรักเด็กที่ไม่เหลืออะไรแบบผม”

เซฮุนอยากจะขอโทษเด็กน้อยคนนี้เหลือเกินที่ตนเคยเอาแต่ทำร้าย ใจร้ายกับเขา ทุกสิ่งที่จุนมยอนมีตอนนี้เขาได้ครอบครองมันมาหมดทุกอย่างแล้ว

เขามองจุนมยอนมาตั้งแต่วันแรกที่เคยเจอกัน มองเด็กที่มีความสุขมาตลอดจนแม่เขาเข้ามามีอำนาจยึดทุกอย่าง เขาทำลายเด็กคนนี้ทุกอย่างแต่เด็กคนนี้ก็ยังคงอยู่ตรงนี้ให้เขาทำร้าย เอาเปรียบ

“อ๊ะ ซี๊ดดดดด เจ็บครับ พี่จ๋า น้องเจ็บจังเลย”จุนมยอนดิ้นหนีเมื่อแท่งรักเริ่มสอดเข้ามา เซฮุนจับสะโพกนั้นไว้แน่นก่อนจะสอดเข้าไปจนมิดด้าม

“ฟู่”เซฮุนแช่แกนกายไว้แบบนั้นเขารู้สึกถึงความคับแน่นภายในช่องทางนี้ เด็กน้อยของเขาเจ็บเกร็ง จนเขาต้องจูบปลอบเพื่อให้คนรักเริ่มผ่อนคลาย

“อืม อืม”

ลิ้นร้อนที่เริ่มสอดนัวกับลิ้นเล็กที่เป็นฝ่ายตอบรับจุนมยอนรู้ดีว่าต้องจูบแบบไหนเพราะความคุ้นชินตลอดเวลา 2 ปี ที่อยู่มาด้วยกัน เซฮุนสอนเขาจูบ สอนการสัมผัสกันจนตอนนี้จุนมยอนรับรู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไรให้เซฮุนรู้สึกดี

หลังจากจูบผ่อนคลายกันมานานเซฮุนก็เริ่มที่จะขยับสะโพกเพื่อให้ตนเองได้ปลดปล่อย จุนมยอนไม่รู้รึไงว่าตนเองมีอิทธิพลต่อเขาขนาดไหน

“ซี้ด แน่นมากเลยเด็กน้อย”เซฮุนเริ่มขยับแก่นกายเร็วขึ้นเมื่อตนรู้สึกว่าจุนมยอนเริ่มปรับตัวได้ แรงเสียดสีทั้งจากสะโพกด้านหลัง และข้อมือที่ถูกผูกยึดกับเตียงสร้างความเจ็บปวดให้กับเด็กน้อยมาก แต่จุนมยอนไม่เคยร้องขอให้เซฮุนหยุดทำมัน เพราะอะไรนะเหรอ จุนมยอนคงเป็นพวกชอบความเจ็บปวดไปแล้วมั้ง

การที่เซฮุนทำร้ายกันตลอดทำให้จุนมยอนเป็นแบบนี้

จากที่เซฮุนเป็นฝ่ายคุมเกมส์ตอนนี้เกมส์รักที่ผ่านไปราวสองชั่วโมงคงเป็นจุนมยอนเองที่เริ่มคุมเกมส์

เซฮุนเพียงแค่นอนรอเด็กน้อยของเขาที่ตอนนี้ยังคงมีพันธนาการรัดข้อมือไว้กับหัวเตียงแต่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังนอนหงายอยู่บนตัวเขา ก่อนจะใช้สะโพกบดขย่มลงมาบนแกนกายเขาอย่างไม่มีการผ่อนแรงหรือกลัวว่าตนเองจะเจ็บปวด

จุนมยอนตอนนี้บอกได้เลยว่าถึงใจเขาเป็นที่สุดเขาสอนงานนิดหน่อยจุนมยอนก็หัวไวเป็นงานมาก ตอนนี้ต่อให้เจ็บมือแค่ไหนจุนมยอนก็ไม่สนใจเพียงแค่ความคิดว่าต้องการปลดปล่อยให้เร็วที่สุด

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ พี่จ๋า พี่จ๋า”

“ช่วยเอาหนูแรงๆที”

ร่างบางครางเสียงกระเซ่าพร้อมขย่มลงมาแบบไม่กลัวเอวเขาจะเคล็ดกันเลยทีเดียว

“เอี๊ยดด เอี๊ยดดดด”

เสียงเตียงเหล็กเก่าๆผุๆนี้โยกไปมาอย่างน่ากลัวว่าจะพังเพราะกิจกรรมรักนี้ได้ ก่อนหัวเตียงจะช่วยดังซ้ำเมื่อกระทบผนังห้อง แสงไฟจากเทียนไขที่ส่องให้เห็นเงาของคนสองคนที่หล่อหลอมเป็นร่างเดียวช่างแสนอิโรติกและสวยงามมากเมื่อยิ่งผิวขาวนั้นมีเหงื่อไหลออกมาจนเซฮุนไม่รู้จะบรรยายภาพที่สวยงามตรงหน้าเขายังไงดี เข็มขัดถูกปลดออกก่อนที่จุนมยอนจะหันมาปรนเปรอให้พี่ชายตนเองอย่างถึงใจ

แสงไฟของรถที่สาดเข้ามาในบ้านมืดๆนั้นบ่งบอกว่านาฬิกาคงถึงเที่ยงคืน ทุกคนกลับมาถึงบ้านแล้ว กิจกรรมรักนี้ก็ควรใกล้จบลงแล้ว จุนมยอนจะหายไปจากเขาเหมือนที่มนต์ซินเดอเรลล่าจะหมดไปไหม มือหนาเอื้อมไปลูบใบหน้าหวานที่ขึ้นเหงื่อที่ตอนนี้ตั้งใจจะทำให้เขาปลดปล่อยความสุขนั้นออกมา

“อ๊ะ อ่ะ อ่ะ พี่จ๋า”จุนมยอนครางเอาใจไม่หยุด

“ฉันรักนายนะ”

เซฮุนพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง จนจุนมยอนต้องหยุดขยับเอวก่อนจะมองเซฮุนอย่างเขินอาย

“นายล่ะรู้สึกยังไงกับฉัน”

“ก็ยอมขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่าหนูรักพี่”

“ไม่ต้องกลัวว่าหนูจะหายไปไหน เพราะเรื่องนี้ไม่มีเจ้าชาย”

พูดแค่นั้นก่อนที่ร่างบางจะก้มตัวลงมามอบจูบให้กับคนตรงหน้าก่อนที่กิจกรรมรักจะจบลง