โรงแรมฉุกเฉิน
เซฮุนนั่งมองกองช็อคโกแลตที่กองอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนจะตัดสินใจแจกมันให้กับเพื่อนๆในห้อง จะให้ทำไงได้ ในเมื่อเขาไม่คิดจะสนใจของพวกนี้อยู่แล้ว เขารอแค่ช็อคโกแลตของคนเดียวก็คือซูโฮ ชานยอลแอบมาเล่าวีรกรรมของคนพี่ให้เขาฟังแล้ว กว่าคนตัวเล็กจะทำช็อคโกแลตออกมาได้ ต้องเสียห้องครัวไปขนาดไหน ไม่รู้ว่าช็อคโกแลตนี้จะกินได้รึเปล่า แต่ต่อให้คนรักยื่นยาพิษมาให้เขาก็เต็มใจที่จะกินมันไป ดูกล่องเล่นก่อนเปิดดูของข้างใน ทั้งสวยและน่ารักจนไม่อยากคิดว่านี้ซูโฮผู้เกลียดงานบ้านงานเรือนแบบนี้จะทำออกมาได้ รสชาติและกลิ่นของมันยิ่งเหมือนกับเจ้าตัวอีก นี้เขาต้องบ้าไปแล้ว อะไรๆบนโลกย่อมกลายเป็นซูโฮได้
"พี่ครับ"
ถึงจะเคยไปไหนมาไหนกัน แต่ไม่เคยใช่คำว่าเดทกับคนตรงหน้าเลย ซูโฮยืนประหม่าอยู่หน้า รร ตอนนี้เด็กๆต่างพากันทยอยออกมา เด็กหนุ่มของเขาวิ่งยิ้มตาหยีออกมาก่อนจะคว้ามือเขาไปจับซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท
"หนาวมากไหมมายืนรอผมตรงนี้"
"อากาศกำลังดีเลยแหล่ะ ไม่หนาวมาก"
เซฮุนจูงมือซูโฮมาขึ้นรถเมล์ วันนี้ผู้คนมากหน่อย ทั้งคู่จึงสละให้เด็กและคนแก่นั่ง แม้คนจะเริ่มเยอะจนเบียด แต่เซฮุนก็ใช้ความตัวใหญ่ของตนยืนกำบังให้คนตัวเล็กไม่ต้องเบียดใคร และกอดเขาไว้ไม่ให้เซไปไหนเวลารถเบรก ซูโฮมีความสุขแม้จะเป็นการกระทำเล็กน้อยแต่มันคือความใส่ใจ
"พ่อหนุ่ม ไม่ซื้อดอกไม้ให้แฟนหน่อยเหรอ"เซฮุนถูกคุณยายแก่ๆเรียกไว้
"ไม่ต้องหรอกเปลืองเงินเปล่าๆ"
"วาเลนไทน์ทั้งที ไม่เป็นไรหรอกครับ"
ดอกกุหลาบสีแดงถูกมอบให้คนตัวเล็ก แบบนี้ก็ยิ่งเด่นสิว่าเขาทั้งคู่คือแฟนกัน ซูโฮเขินอายจนเอาหน้าซุกกับช่อดอกไม้ที่ได้มา
เที่ยวเล่นกันจนเวลาล่วงเลยจนตะวันลับฟ้า แสงไฟที่ตกแต่งให้เข้ากับเทศกาลแห่งความรักก็เริ่มเปิดขึ้นมา สร้างความตื่นตาตื่นใจ เซฮุนพาคนพี่มาที่ลานน้ำพุดนตรี น้ำที่พุ่งออกมาเป็นรูปร่าง เต้นไปพร้อมๆกับเสียงดนตรีที่บรรเลง บรรดาคู่รักมากมายที่วิ่งเล่นจนเปียกโชก ซูโฮยืนมองมันอย่างสนุกสนาน แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นชานยอลกับคริสที่วิ่งเล่นน้ำอยู่
"อ้าววววว ซูโฮ"เจ้าเพื่อนตัวโตเจอเขาจนได้ ชานยอลวิ่งตัวกเปียกมาหาเขา ก่อนที่คริสจะวิ่งตามมาด้วย
"มาเล่นน้ำกันไหม"ชานยอลฉีกยิ้ม
"วาเลนไทน์ทั้งที ไม่มากับแฟนละครับ"เซฮุนถามขึ้นมา
"โสดตลอดกาลแบบกูจะมากับแฟนได้ไง ดีที่กูมีเพื่นดีอย่างคริส ไม่งั้นคงทิ้งกูมากะแฟน"ชานยอลมองซูโฮอย่างประชด
"ผมคิดว่าพี่เป็นแฟนกันไปแล้ว เมื่อกี้เห็นกอดรัดกันกลม"
"ไอ้เด็กเวรนี้"
"555 ใจเย็นๆ"คริสดึงมือชานยอลที่จะตีเซฮุนออก
"พี่ช่วยน้องด้วย"เซฮุนใช้ความเจ้าเล่ห์ออดอ้อนซูโฮให้ปกป้องเขา
"เกลียดมันๆๆๆ"
คริสยืนหัวเราะสักพักก็เริ่มรับรู้ถึงกลิ่นที่เปลี่ยนไป เด็กนี้ไม่ระแคะระคายกลิ่นเหรอ...นี้เขาหลงคิดว่าเด็กนี้จะขึ้นมาแย่งตำแหน่งเขาได้ไง ดูไม่สนใจอะไรสักอย่างนอกจากคนตรงหน้า
"ที่นี้กลิ่นเยอะจนแยกไม่ออกเหรอ...ว่าตอนนี้ตัวพวกนายมีกลิ่นอะไรออกมา" คริสพูดขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆขยับออกห่างจากซูโฮเล็กน้อย เขาเป็นอัลฟ่า กลิ่นของโอเมก้าเขาทนไม่ไหวแน่
"ช็อคโกแลต กับกุหลาบสินะ"ชานยอลเริ่มรับกลิ่น
"เด็กหนอเด็ก...รีบกลับห้องไป ฉันไม่แน่ใจว่าซูโฮจะเริ่มฮีทตอนไหน"คริสไล่พวกเขากลับ
หากดันฮีทขึ้นมาระหว่างทางที่คนพลุพล่านแบบนี้อันตรายต้องเกิดกับซูโฮแน่นอน เซฮุนเองก็คงปกป้องไม่ได้ แต่จะให้พวกเขาไปด้วย ก็คงเป็นพวกเขานี้แหล่ะที่จะทำร้ายคนตัวเล็ก
"เอานี้ไปของกู"ชานยอลยื่นซองสีเงินมาให้ เซฮุนถึงกับหน้าแดง
"กูรู้ว่ามึงเข้าใจความหมาย"ชานยอลบอก
"พี่!!!!"
"อีกซอยมีโรงแรมฉุกเฉิน ไปอยู่ที่นั้นก่อนหากนายฮีทขึ้นมา กลิ่นเริ่มแรงมากแล้ว"คริสแนะนำ
"ไปล่ะ"
"พี่!!! ซองเดียวจะไปพออะไร"
"โอเซฮุน"
เป็นอย่างที่คริสพูด ซูโฮดันฮีทตั้งแต่ก้าวออกจากลานน้ำพุไม่ไกลมาก อัลฟ่าแถวนั้นต่างมองมาที่พวกเขาและเริ่มเดินตามมา เซฮุนจึงต้องรีบพาซูโฮวิ่งหนีออกมาให้เร็วที่สุด แม้คริสกับชานยอลจะช่วยสกัดคนที่พยายามจะเข้ามาฉุดซูโฮไป
วิ่งหนีสักพักจนมาเจอโรงแรมฉุกเฉินนั้น เพราะเจอจงแด เบต้าประหลาดที่ชอบเข้ามายุ่งกับพวกเขาในเวลาวิกฤตแบบนี้ ว่าแบคฮยอนประหลาดแล้ว จงแดประหลาดยิ่งกว่า
เซฮุนวางซูโฮลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะรับเข็มฉีดยามาจากจงแด
"แฟนนายกินยา ก็เอาไม่อยู่หรอก ดื้อยาขนาดนั้น"
"แต่ยานี้...พี่จะไม่ดื้อใช่ไหม"
"ไม่รู้เหมือนกัน"
"อ้าววว"
"พวกนายใช้ยาเยอะเกินไป...จนรอบเดือนแปรปรวน แม่ไม่เคยสอนเหรอ"
"...."
เซฮุนส่ายหน้า จงแดยื่นยากินอีกเม็ดให้เซฮุน
"นายกำลังจะรัท..ดูเป้ากางเกงบ้างไอ้หนู"
"กินยา แล้วนอนพักที่นี้ก่อน....แต่ถ้าไม่ไหว ที่นี้ขายยาคุม ลงไปซื้อมาให้กินด้วย"
"...."
เซฮุนกำลังจะฉีดยาให้คนรักที่ตอนนี้เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ทั้งดิ้นทั้งพยายามจะโอบกอดเขา ถามว่าชอบไหม...ตอบเลยว่า ชอบมาก แต่พอเห็นคนรักเริ่มทรมารมาก ปากก็กัดปลอกเข็มออก ก่อนจะปักเข้าเส้นอย่างชำนาญ ฉีดยาไม่ทันถึงครึ่งเข็ม ไม่รู้คนพี่เอาแรงมาจากไหนพลิกเข้าลงก่อนจะคร่อมเขาไว้ ดึงเข็มฉีดยาออกปาออกไปไกล ก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออก และพยายามดึงกางเกงเขาออก
"ใจเย็นพี่"
"...จูบพี่ที"เซฮุนมองหน้าคนสวยของเขาก่อนจะยื่นมือมาเกลี่ยริมฝีปากนั้นอย่างรักใคร่ ใจหนึ่งก็อยากรักคนตรงหน้าให้แรงๆ อีกใจก็บอกให้หยุด ยาแก้รัทเริ่มใส่ปาก เขาไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องมาเจ็บปวด รู้สึกผิดที่ทำลงไป ร่างบางพอเห็นคนน้องกินยา ตัวเองก็โมโหจนประกบปากแลกลิ้นทันที
"ควบคุมตัวเองหน่อยสิ"
"พี่...อยากรักกับเซฮุน"
เซฮุนยอมแล้ว..สายตานั้นยังรู้เรื่องดี ไม่ได้พูดล้อเล่นอะไร เสื้อผ้าของเขาถูกถอดออกก่อนร่างทั้งสองจะกอดรัดกันอย่างโหยหา...ไม่มีเครื่องป้องกันใดๆ เซฮุนใช้นิ้วมือสอดเข้าไปควานหาจุดเสี่ยวของคนรัก ปากก็พรมจูบปลอบคลายความเจ็บ
"อื้อ...ตรงนั้น ...อ๊า"เซฮุนเจอจุดเสี่ยวนั้นแล้ว นิ้วมือของเขาทำงานเร็วขึ้น ทั้งเพิ่มจำนวนและกระทุ้งหนักขึ้นมา
"วันนี้...ผมจะไม่สอดของผมเข้าไป"
"พี่เข้าใจใช่ไหม...ว่าวันนี้มีโอกาสท้อง"
คนตรงหน้าพยักหน้าหงึกๆ อย่างน่ารัก เซฮุนจึงหอมแก้ม...แม้ยังมีอาการรัท แต่การกินยาทำให้เขาพอจะมีสติที่ดี
ซูโฮขย่มตัวลงมาใส่นิ้วมือที่กำลังเข้าออกในช่องทางรักนั้น เขาฮีทซูโฮรู้ดี...แต่เขาทรมารเหลือเกิน ยิ่งใช้ยามากขึ้นร่างกายก็เริ่มรับไม่ไหว แต่ถ้าหากแก้มันด้วยการร่วมรักกับคนตรงหน้า มันทำให้เขารู้สึกดี จนไม่สามารถต้านทานความต้องการของตนเองได้ แม้จะผิดที่ไม่เคยหักห้ามใจ แต่เขาขอกอบโกยความสุขนี้ได้ไหม
เซฮุนเห็นใบหน้าคนรักที่มองเขาด้วยสายตาที่สำนึกผิดจึงกอดปลอบ ก่อนจะพรมจูบอีกครั้ง เซฮุนพลิกคนพี่ลงก่อนจะค่อยๆเลื่อนตัวลง ไปจับแกนกายเล็กนั้นก่อนจะเลียอย่างรักใคร่ และอมมันเข้าปาก ซูโฮจิกผ้าปูเตียงแน่น เท้าก็ดิ้นไปมา ยิ่งนิ้วมือที่ยังสอดแทรกทางรักอย่างรุนแรงนั้นอีก ริมฝีปากที่ปรนเปรอความสุขของเขาจนตอนนี้กำลังจะแตะสวรรค์
"อ๊ะ อ๊าาาาอ๊ะ. .. เซฮุน พี่จะ.....อือ อือออ"
เซฮุนหยุดขยับนิ้ว และคายแกนกายนั้นออก ทำให้ร่างบางค้างนิ่ง มองเขาอย่างหงุดหงิด เซฮุนแกะช็อคโกแลตมา 1 ก้อน ก่อนจะยัดมันเข้าไปสุดนิ้วมือในช่องทางรักที่กำลังขมิบเชิญชวน
"อ๊าาาา อ๊ะ"
"มันตอดมากเลยครับ"
"ทำอะไร"
เซฮุนไม่ตอบก่อนจะหยิบช็อคโกแลตแท่งที่ใหญ่ที่สุดออกมา เซฮุนจับซูโฮให้สะโพกมาตรงกับหน้าของเขา และส่วนนั้นของเขาตรงกับหน้าของคนรัก
"ถ้าวันนี้พี่ทำดี....ผมจะรักพี่ให้แรงๆ"
เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี้กำลังกวนประสาทเขา ซูโฮนั่งนิ่ง...เขายังหงุดหงิดที่คนน้องไม่ยอมช่วยให้เขาเสร็จเมื่อกี้ เลยพาลหงุดหงิดไม่ยอมทำตามที่คนน้องขอ
"นะคนสวย...ทำให้น้องฮุนนะ"
ลิ้นหนาสอกแทรกเข้าไปทันที เพื่อเอาใจคนพี่ ช็อคโกแลตที่ใส่ไปก่อนหน้านี้เริ่มละลายออกมา เซฮุนก็ยิ่งรัวลิ้นรัวๆ จนซูโฮเริ่มอยู่ไม่ติดเตียง ต้องก้มตัวลงไปช่วยรูดแกนกายคนน้อง
ตอนนี้เซฮุนถอดลิ้นออกมากเมื่อเขาลิ้มรสช็อคโกแลตนั้นแล้ว แต่ซูโฮยังคงกลืนกินแกนกายเขาไม่หยุดที ซูโฮสัมผัสแท่งแข็งที่ที่กำลังลากผ่านสะโพกของเขา จนมาวนรอบๆทางรัก จะใส่ก็ไม่ยอมใส่ มันชวนให้เสี่ยวมาก
"จะเล่นอะไร"
"ทำไมวันนี้ ขี้โมโหจังละครับ แฟน"
"งับ"
ร่างบางงับแกนกายคนน้องอย่างแรง หงุดหงิดฮีทไม่พอ คนน้องยังมากวนประสาทเขาอีก
"พี่ผมเจ็บ...อยากได้เจ็บๆใช่ไหม"
"อ๊ากกกกก เจ็บ...เจ็บ"
เซฮุนสอดแท่งช็อคโกแลตเข้าไปในทางรักที่ตอดรัดรุนแรงนั้น งัดไปซ้ายที ขวาทีแบบจงใจแกล้ง ก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกเร็วๆ จนคนพี่ต้องลงไปตอบแทนเข้าด้วยการอมแกนกายของเขารูดเข้าออกเร็วๆ ยิ่งมองทางรักที่กำลังตอดรัดเจ้าช็อคโกแลตนั้น ก็ยิ่งมีอารมณ์ ขนาดกินยาแล้วยังไม่ช่วยอะไรเขาเลย สะโพกเริ่มสวนเข้าออกในปากบางนั้นแรงขึ้น จินตนาการว่าได้ร่วมรักกับช่องทางตรงหน้า
"อ๊ะะ อ๊ะ เสี่ยวว่ะ"เซฮุนร้องออกมา เมื่อเขาฉีดพ่นน้ำรักใส่ปากคนพี่ พร้อมๆกับที่มือช่วยจ้วงแท่งช็อคโกแลตนั้นอย่างรุนแรง จนซูโฮปลดปล่อยออกมา ร่างบางล้มตัวลงนอนหอบสักพัก ก่อนจะรู้สึกว่าช่องทางรักนั้นยังคงตอดแท่งช็อคโกแลตที่ยังคาอยู่ จนมันเริ่มอ่อนตัวละลายไหลปนออกมากับสารคัดหลั่งของเขา.
เซฮุนจ้องมองคนที่พี่นั่งถ่างขาออก ก่อนจะเลียริมฝีปาก
"ฉันทำมาให้นายกินนะ....ไม่ใช่ เอามาสอดฉันแบบนี้"
"เจ็บก็เจ็บ แถมไม่อุ่น...อุ๊บ"
ยังบ่นไม่ทันขาดคำริมฝีปากอุ่นก็มาช่วงชิงริมฝีปากนั้นอีกครั้ง...
แก้มขาวที่มีรอยแดงขึ้นมา บ่งบอกคนตรงหน้านะเริ่มเขินอายขนาดไหน เมื่อกี้เขาพูดอะไร อุ่นๆนะ เขาไม่ได้คิดถึง..ของของเซฮุน สะหน่อย
"ผมก็กำลังกินมันอยู่ไง"
"แต่ต้องกินพี่ด้วย...มันถึงจะอร่อย"
"อือ...อืออ อย่าพึ่งสอดเข้ามาสิ ยังแน่นข้างใน"
เซฮุนที่สวมถุงยางที่ชานยอลให้มา ตอนนี้ดันขาคนรักขึ้น ก่อนจะพาความเป็นตัวตนของตนเข้ามาแหวกในธารรักนั้น ช่องทางที่แสนโหยหา เมื่อใส่ไปจนสุดก็แช่ค้างไว้ ก่อนทั้งคู่จะสบตากัน
"ผมอยากมีลูกกับพี่...เราจะมีลูกด้วยกันนะ"
"อืม...แต่....ไม่ใช่ตอนนี้"
"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา อืออ"
"ผมอยากได้ลูกชาย"
"เลือกได้...อือ..อือ ด้วยเหรอ"
"อยากตั้งทีมฟุตบอล อ๊ะ...ของพี่ตอดผมดีจัง"
"ลามก...อ๊ะ...แบบนั้น พี่ก็เหนื่อย...อ๊ะ อ๊ะ"
เซฮุนจับมือซูโฮขึ้นมาจูบ ก่อนจะสอดประสานกันขึ้นมาวางไว้เหนือหัว ก่อนจะโถมแรงหนักขึ้น จนร่างบางไถลไปกับเตียง โดยที่ช่วงล่างยังเชื่อมต่อกัน และบดเบียดเข้ามาอย่างต่อเนื่องรุนแรง
"เอาเก่ง แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"อ๊ะ...อ๊ะ แค่เห็นหน้าพี่ ผมก็ขึ้นแล้ว"
ซูโฮดูจะถูกใจกับคำพูดคนน้องมาก จึงให้รางวัลโดยการตอดรัดคนน้องมากขึ้น
"อยากชิมฝีมือตัวเองจัง"
เซฮุนหยิบช็อคโกแลตมาป้อนใส่ปากคนพี่ ก่อนจะบดสะโพกลงไปเน้นๆ จนซูโฮที่กำลังกัดช็อคโกแลตอยู่ในปากเริ่มร้องครางออกมาอีกครั้ง ลิ้นหนาจึงลงมาช่วงชิงช็อคโกแลตในปากนั้น
"อื้ออ ไหนว่าจะให้เรากิน"
"พี่ทำให้ผมก็ต้องเป็นของผมสิ กินแบบนี้อร่อยกว่าเยอะ"
"ไหน..ตอบแทน..ที่พี่อดหลับ..อดนอนหน่อยสิ"
"หึ"
"คืนนี้...เป็นของผมทั้งคืนนะ ซูโฮ"
🌹🐺❤🐰🌹
No comments:
Post a Comment